V

oor veel buitenlandse waarnemers is de Engelse relatie met sport een van de lastigste aspecten van de nationale psyche om te ontrafelen. Bolstaand van tranen en gejuich is de sportgeschiedenis van Engeland een achtbaan van emotie, triomf en soms bedroefdheid. Maar een ding dat vast staat, is de Engelse pure, niet aflatende liefde van alles wat met sport te maken heeft.

Sommige opvallend memorabele momenten die meteen weer voor de geest komen, zijn onder meer de 1966 World Cup, de 2003 Rugby World Cup, de 2008 Olympische Spelen in Beijing en het succes in cricket tijdens 'the Ashes' in 2005 en 2010.

Voetbal
In voetbal, nog steeds veruit de nationale sport van het land, wordt ieder decennium door een paar voetballers gedomineerd, of het nu gaat om het betoverende vleugelspel van Stanley Matthews in de jaren 1950 of het emotionele en technische vuurwerk van Paul ‘Gazza’ Gascoigne in de jaren 1990. Zonder twijfel is de FA Cup de beroemdste nationale bekercompetitie en wordt de finale ervan nog steeds door miljoenen mensen over de hele wereld bekeken.

Cricket
Cricket, Engelands andere nationale sport, houdt ook wel van een stevige persoonlijkheid, en de grootste van allemaal na de oorlog was ongetwijfeld Ian ‘Beefy’ Botham, wiens 'big-hitting' prestaties veel indruk maakten in de jaren 1980. In meer recente jaren was het de beurt van Andrew ‘Freddie’ Flintoff, eveneens een all-rounder, die het spel omhoog tilde met zijn heldendaden tijdens 'the Ashes' in 2005.

Atletiek
Atletiek is ook altijd een Engelse passie geweest en tevens een sport die een aantal memorabele atleten heeft verheven tot de nationale eregalerij van sporthelden. Gedurende de jaren 1980 maakten de recordbrekende prestaties van Seb (nu Lord) Coe, Steve Cram en Steve Ovett wereldsterren van hen. En recentelijker hebben zij gezelschap gekregen van de koningin van de marathon Paula Radcliffe, een van de grootste Engelse atleten aller tijden.

Formule 1
Engelse coureurs hebben altijd het voortouw genomen op het opwindende en slopende F1 racecircuit - van de playboycharme van James Hunt in de jaren 1970 en de besnorde precisie van Nigel Mansell, tot aan de jeugdige uitbundigheid van Lewis Hamilton.

Iconische grond
En al eindigen de Engelsen niet altijd bovenaan in hun favoriete sport, een aantal van de velden en stadions zijn ware, wereldwijde iconen geworden – zoals de beroemde renbanen op Ascot en Aintree , de tennisbanen van Wimbledon , en golfbanen van Wentworth en Sunningdale .

Natuurlijk is geen enkel gesprek over Engelse sport compleet zonder de sympathieke excentriekeling te noemen – Olympisch schansspringer in 1988, Eddie ‘The Eagle’ Edwards; wie kent hem niet? Het gaat niet altijd om het winnen – het gaat om het meedoen.